Een Camera Gericht op het Geweten versus een Camera Gericht op Belangen
Op 23 april zag ik op de Instagram-pagina van de NOS een bericht dat een foto van de Amerikaanse fotografe Carol Guzy door World Press Photo in Amsterdam was bekroond tot de beste foto van 2026. Hoewel deze foto wereldwijde erkenning kreeg, voelde ik een diepe pijn vanbinnen. Het bracht me direct terug naar de tragische gebeurtenis die ik op 14 februari 2026 meemaakte in het stadhuis van Den Haag — een stad die nota bene symbool staat voor internationale vrede en recht.
Die dag werd ik in de centrale hal van het stadhuis, tijdens de viering van het Chinees Nieuwjaar georganiseerd door de Chinese ambassade, op brute wijze aangevallen. Terwijl ik vreedzaam een protestbord vasthield, werd ik belaagd door Chinese beveiligers en voorzitters van twee Chinese organisaties in Nederland. Ze draaiden mijn armen op mijn rug, pakten mijn bord af en gaven het niet terug. Ik werd in een nekklem gehouden, tegen de grond gewerkt en hardhandig de zaal uitgesleept. Terwijl een foto over het leed van een gezin in Amerika wereldwijd wordt geëerd, werd in het hart van de stad van het recht de gesmoorde stem van een individu door de aanwezige media doodgezwegen. Ik voel mij genoodzaakt dit onrecht in de mediawereld bloot te leggen.
Systematische Scheiding versus Transnationale Onderdrukking
De foto die door World Press Photo werd bekroond, toont het pijnlijke moment waarop een gezin door een rechtssysteem uit elkaar wordt gerukt. Daar voert de staat zijn eigen wetten uit. Wat er in Den Haag gebeurde, was echter een nog angstaanjagender realiteit: de ”transnationale repressie“ (Transnational Repression) door de Chinese Communistische Partij op Nederlandse bodem.
Mijn protestbord stelde slechts één vraag aan de Chinese overheid: ”Waar zijn mijn 19 familieleden die zijn verdwenen in het door China bezette Oost-Turkistan?“ Mijn familieleden zijn het levende bewijs van de genocide op de Oeigoeren en vertegenwoordigen de miljoenen vermiste Oeigoeren. Dit stelt de Chinese overheid in een uiterst lastige positie. Dat in een centrum van democratie de armen van een Oeigoerse Nederlander worden verdraaid en hij met geweld wordt verwijderd door krachten van een vreemde mogendheid, is een zwarte vlek op de democratie.
Gelijkenis in Beeld, Tegenstelling in Essentie
De foto van Carol Guzy toont de wanhoop van een vader en kinderen die gescheiden worden — een documentatie van systematische druk. Mijn situatie vertoonde een vergelijkbaar beeld: een Oeigoer wiens nek en armen werden verdraaid terwijl zijn foto’s en borden met geweld werden afgenomen. Oppervlakkig gezien was er in beide gevallen sprake van ”arrestatie“ en ”scheiding“. Echter, waar de Amerikaanse foto werd geëerd als getuige van een tragedie, werden de beelden uit Den Haag met geweld onderdrukt. Aan de ene kant wordt een tragedie onthuld via beeld; aan de andere kant wordt beeld vernietigd om de waarheid te verbergen.
Het Conflict tussen Waarheid en Belangen: Het Zwijgen ter Plaatse
Die dag waren de meest prominente Nederlandse media en professionele fotografen aanwezig in het stadhuis van Den Haag. China had deze prestigieuze mediakanalen, uitgerust met de modernste apparatuur, speciaal uitgenodigd om hun macht te tonen. Deze media zagen met eigen ogen hoe ik werd gewurgd en hoe mijn bord werd afgepakt; zij legden het vast.
Maar tot mijn grote spijt heeft niemand deze waarheid gepubliceerd. Waarom? Waren ze bang om de relatie met China te schaden of hun economische belangen te verliezen? Hier boog de hoogste missie van de journalistiek — het onthullen van de waarheid — voor opportunisme. Hoewel ik het materiaal naar de NOS, RTL en Omroep West stuurde, verkozen zij het zwijgen.
Een Gewone Telefoon en de Overwinning van het Geweten
De waarheid liet zich echter niet volledig smoren. De beelden van het geweld werden vastgelegd door de Chinese dissident Xing Songlin met zijn eenvoudige mobiele telefoon. Hij is geen professionele fotograaf, maar een mens die weigerde de waarheid te laten verdwijnen.
Ik stuurde deze video naar mevrouw Iris van den Boom, journaliste bij het AD Amersfoort. Hoewel zij niet ter plaatse was, stelde zij na het zien van de video haar journalistieke ethiek boven alles. Al op 16 februari publiceerde zij het eerste artikel waarin het Chinese geweld werd onthuld. Terwijl grote media zwegen uit angst, werd zij de stem van een Oeigoer wiens familie slachtoffer is van genocide.
De Twee Polen van de Journalistieke Ethiek
Fotografe Carol Guzy toonde de hoogste ethiek door het lijden van een gezin te tonen. De aanwezige media in Den Haag verraadden echter de beroepsethiek door te zwijgen. Als zij moedig waren geweest, had het Chinese geweld in het hart van Europa vandaag een heel andere impact gehad.
Dit conflict tussen waarheid en belangen heeft ertoe geleid dat het lot van mijn vermiste familieleden wederom verborgen bleef. De wereld eert de Amerikaanse tragedie, maar knijpt een oogje dicht voor geweld in het centrum van de Europese democratie vanwege economisch gewin.
Zoals Martin Luther King zei: ”De geschiedenis zal moeten vastleggen dat de grootste tragedie van deze tijd niet de wreedheid van de slechte mensen was, maar het zwijgen van de goede mensen.“
Democratische staten moeten deze autoritaire ”lange arm“ afsnijden. Journalisten moeten hun camera’s niet richten op belangen, maar op het geweten. De ene foto is een monument van tranen; de andere foto is de strijd van een geweten dat om rechtvaardigheid roept. De namen van hen die de waarheid spreken zullen voortleven. De waarde van het lijden op het pad van rechtvaardigheid is eeuwig!
Opmerking: De Engelstalige versie van dit artikel is gepubliceerd in Bitter Winter. De link vindt u hieronder.
Abdurehim Gheni Uyghur
Datum: 18 mei 2026
Bronnen hieronder:
https://www.instagram.com/p/DXeaaE3DLpy/?img_index=1&igsh=ejM5MXJ0MWZpYmli
